• 07 Eylül 2016, Çarşamba 9:01
ErolKonal

Erol Konal

MECNUN
 Neden havalar hep yağmurlu Mecnun? Bulutlar niçin gölgelemiyor artık başları? Rüzgâr niye bu kadar insafsız? Kuşlar ne zamandır bu kadar vefasız? Çaylar neden almıyor ruhumuzdaki yorgunluğu söylesene, Mecnun?
Hatırlar mısın Mecnun? “Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik// Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik// Haykırdı, ak tolgalı beylerbeyi "İlerle!"//Bir yaz günü geçtik Tuna'dan kafilelerle//Şimşek gibi atıldık bir semte yedi koldan//Şimşek gibi Türk atlarının geçtiği yoldan//Bir gün yine doludizgin atlarımızla//Yerden yedi kat arşa kanatlandık o hızla// 
Cennette bu gün gülleri açmış görürüz de //Hâlâ o kızıl hâtıra gitmez gözümüzde //Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik//Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik”*
Ya, bunu hatırlar mısın Mecnun? “İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.//Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,//Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;//Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.//Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;//Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!//Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;//Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?//Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;//Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna? //Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?//Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!//Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;//Sakarya, kandillere katran döktü geceler//Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,//Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!”**
“İsmail abi : Mecnuun!//Mecnun : hoop//İsmail abi : naaptın?//Mecnun : neyi naaptın?//İsmail abi : su faturasını sormuyorum heralde dimi. yengeyle naptın?//Mecnun : aynı.//İsmail abi : he bt. di. ni.//Mecnun : nasııl?//İsmail abi : bitti diyon yani.//Mecnun : evet bitti. sen naptın?//İsmail abi : mğd kktm//Mecnun : nasııl?//İsmail abi: miğdemi yıkattım.// Mecnun : ne oldu da yıkattın?//İsmail abi : bişe olmadı. öle iç dış bi temizletiyim dedim. okadar iyi olduki mis gibi.// Mecnun : durduk yere mideni mi yıkattın?//İsmail abi : hee. içdış yıkattım çok iyi geldi. sen de yıkatsana. ayyy senin miden leeş gibidir yemin ediyom.//Mecnun : hadi ben kaçtım o zaman.”***
Sen de haklısın! Durduk yere nereden çıktı bu hamaset diyorsundur, bu romantizm, bu komik olma halleri, absürtlük falan? Bir bilsem, Mecnun, ah bir bilebilsem? 
Şarkılar sustu be Mecnun, şarkılar sustu. Türküler merhem olmaz oldu yaralarımıza. Zaten çorak olan gönüllerimizde uçsuz bucaksız bataklıklar oluştu.  Biz de bataklıklarda sinek avlayan yeni yetme avcılara dönüştük!
Avcıların hikâyeleri dolaşmakta dilden dile, kulaktan kulağa. Aslanlar sustukça da kulaklarımız bu nahoş seslerle, galiz ifadelerle, kaba sözlerle ormanın gerçek seslerine hasret kalacağa benzemekte. 
Çaylar 'Erdal Bakkal'da içilirdi savaşı AVM'ler kazanmadan çok, çok seneler önce. Otomatlar çıktı çaylar bozuldu Mecnun. Çayın tadı bozuldu mu bir kere ağzımızın tadı da bozuldu. Ve sen benden daha iyi bilirsin ki zincirleme bir reaksiyon gibi her şeyin tadı bozuldu, eski neşesi kalmadı sokakların, mahallelerin, semtlerin, şehirlerin vesselam…
İsmail Abi'ler İsmail Bey olunca Mecnun, bakkaldan markete terfi eden hayatlar, sallama çayı, demleme çaya tercih ettiler! Bir kere sallanmaya başlayan hayatların merkezini bulmaları ancak dört bir yandan kuşatan avcıların insafından çok kıyıda köşede hala vicdanını yitirmemişlerin gönülden bir ahhh demelerinde mündemiçtir.  
 Hani demişti ya Namık Kemal Hürriyet Kaside 'sinde; “Kilâb-ı zulme kaldı gezdiğin nâzende sahrâlar//Uyan ey yâreli şîr-i jeyân bu hâb-ı gafletten” ve “Korkma,…” diyerek haykırmıştı istiklal şairi taa 1921'den. Ve eklemişti ulu önder meclis kürsüsünden; “…Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” 
Onun için Mecnun, gelmese de o gemi-ki bir gün mutlaka gelecek- incinsen de inciten olma. Kırılsan da kıran olma. Üzülsen de üzen olma. Yaftalansan da yaftalayan olma. İftiraya, gadre, zulme maruz kalsan da müfteri, zorba, zalim olma. 
İlla bir şey olacaksan kendinle barışık ol, hayatla dolu ol, sevgiyle bakar ol, saygıyla kalkar ol. Ama ille de insan ol, ille de insan ol!
 
*Kendi Gök Kubbemiz, Yahya Kemal, İstanbul Fetih Cemiyeti, 40.baskı, sh: 13
** Çile, Necip Fazıl, Büyük Doğu Yayınları, 74.baskı, sh:399
*** Leyla İle Mecnun dizisinden…

MAKALEYE YORUM YAZIN

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.


yukarı çık