KATEGORİLER

• Anasayfa
• Güncel
• Siyaset
• Ekonomi
• Kültür/Sanat
• Sağlık
• Eğitim
• Asayiş

HABER ARA

Giresun gibi olanakları sınırlı bir ilin takım sporunda Türkiye şampiyonluğuna ulaşması hayal ötesi bir olay.
Bazen zayıf da olsa maça iyi konsantre olan takılar daha güçlü takımları 1-2 maç yenebilirler. Ama bir lige devam edip, sonda grupları da geçerek oradan da şampiyon çıkan bir takımı yaratmak (hele de enç bir takımı) ancak beliri bir çalışmanın bir kültürün bir noktaya ulaşmanın ürünüdür.
Öncelikle bu sistemin oluşmasında emeği geçenleri kutlamalı ve devamını dilemeliyiz. Çünkü Turgay Semercioğlu'ya bile “Giresun geliyor” de-dirtmek en az 10 yıllık bir süregenliğin sonucudur.
Giresun alt yapısı antrenörlerinin uzun süre maaş almadan çalıştığı günlerde yerel antrenör-lerden onlara , “Neden bırakmıyorsunuz?” sorusu sıkça geliyordu.
Şafak Yurt, “Nasıl bırakalım” diyordu, “Öy-lesine iyi oyuncular geliyor ki gidersek her şey darmadağın olur, yine başladığımız yere döneriz” diye ekliyordu.
Ali Sakal'ın alt yapıdan Bulancak'a verildiği gün bir alt yapı hocası “Ben olsam bu çocuğu bırak vermeyi banko Giresunspor'da oynatırım” de-mişti. Haklı da çıktı.
Emre Karaman A takıma yükseldiğinde genç takım oyuncularından hiç kopmamış, onlara parasal olarak zaman zaman ağabeylik yapmıştı.
Bu örnekler bir kültürü oluşturan detaylardır.
Türkiye Şampiyonu olan takımda İl Özel İdarespor'dan Tireboluspor'dan önceki yıllarda alınan oyuncular var, o çocukları alan Giresun-sporlular kadar onları bulan, podyuma çıkaran ve Giresunspor'a veren Yüksel Uyar, Yusuf Hacı-ibrahimoğlu, Yalçın Bıçakçı gibi antrenör ve idarecileri de kutlamak gerekir. Hiçbir başarıya şansla ulaşılmıyor. Bu işte alın teri var, emek var, bilgi görgü var. Ortada kurulan ve başarıya ulaşan sistem var. O sistemi kuran ve devam ettiren yöneticiler, hocalar Selahattin Ceylan, Kemal Erkin, Caner Akdağ, Şafak Yurt, Hakan Kurt ve ismini unuttuklarımızı kutlarız, alkışlarız.
Onlar bir tarih yazdılar. 

ANKET

Tüm Anketler